Ebruli Geceler

İnsan bu, ne yapsa

Ne yana dönse aşkı görüyor her yerde

Sevmesini bilirse

İster puslu havada

İster sonsuz maviliklerde

Gösterir o kendini

Bir bir giyilip soyuldu tüm renkler

Siyah hüzünler

Gri ümitsizlikler

Ama yetti

Yetti artık, Mat ölümler

Bir de beyaz vardı

Yalnızlık kıyılarından süzülmüş bir gemi gibi

Bu kez gün doğumuna yelken açmış

Sarı, sıcak, turuncu

Biraz mahçup, biraz şehvetli

Dümende kaptan vardı,

Tayfada şaşkınlık, heyecan

Güvertede bir bakış vardı

Hep o buğulu gözleri arayan

Susulacak kadar yaşandı,

Konuşacak kadar susuldu zaten

Şimdi hep bir ağızdan söyleme vakti

Aşk her zaman vardı

Ve her yerdeydi

Günlerden pazardı

Renklerden pembe

Sahi aşkın bir rengi de var mıydı dedi biri

Yüz kızartan

Göz kamaştıran

Tıpkı bir ebem kuşağı gibi

Ebruli gecelerde, yeniden doğduran...

Özlem SABA